نور، نامرئی‌ترین متریال معماری است. در فضاهای مینیمال که تعداد عناصر به حداقل می‌رسد، زاویه تابش و دمای رنگ نور نقش اول را در ادراک بافت، عمق و آرامش بصری ایفا می‌کند. در این مقاله با تکیه بر تجربه پروژه‌های مسکونی استودیو مانا، اصول کاربردی نورپردازی مینیمال را مرور می‌کنیم.
زاویه تابش؛ مرز میان بافت و سطح
نوری که با زاویه بسته (Grazing) به دیوار بتنی یا اندود میکروسمنت می‌تابد، کوچک‌ترین ناهمواری‌ها را به بافتی زنده تبدیل می‌کند؛ همان دیوار زیر نور عمودی، مسطح و بی‌روح دیده می‌شود. به همین دلیل جانمایی چراغ‌های خطی در فاصله ۱۵ تا ۲۵ سانتی‌متری دیوار، استاندارد طلایی ماست.
دمای رنگ و روانشناسی فضا
دمای ۲۷۰۰ تا ۳۰۰۰ کلوین برای نشیمن و اتاق خواب، حس گرما و امنیت ایجاد می‌کند؛ در حالی‌که فضای کار خانگی با ۴۰۰۰ کلوین تمرکز بهتری می‌سازد. ترکیب این دو در یک پلان باز باید با خط‌کشی نوری مشخص انجام شود تا فضا دوپاره به نظر نرسد.
«در فضای مینیمال، نور همان دکوراسیون است؛ هر چراغ اضافه، یک مبل اضافه است.»
چک‌لیست اجرایی استودیو مانا
- شبیه‌سازی نور روز در مدل سه‌بعدی پیش از انتخاب پرده و متریال
- استفاده از دیمر برای همه مدارهای اصلی نشیمن
- پرهیز از نور مستقیم سقفی روی سطوح براق
نظرات کاربران
هنوز دیدگاهی ثبت نشده است؛ اولین نفر باشید.